ఇబ్రోసీ నాలుగు వేల పదాలు అనేది మీ విశ్లేషణ, మీ వాదనలు, మీ ముగింపు మాత్రమే. అంటే, పేజీ మీద మొదటి పదం నుంచి చివరి పదం వరకు. నా పని చేసిన కోట్సు, ఫుట్‌నోట్సు, బిబ్లియోగ్రఫీ, అపెండిక్స్ ఏదీ లెక్కలోకి రావు. నా కథనం నాలుగు వేలలో చేరకపోవడం వలనే, అప్పుడు నేను ఫెయిల్ అయ్యాను.

ఈ నది ఎంతో జ్ఞాపకాలు తెస్తుంది నాకు. బాబర్ మరియు భాంగర్ పాత నిక్షేపాలు, ఖాదర్ ప్రతి వరదతో కొత్తగా ఏర్పడే సారవంతమైన మృత్తిక. ఇక్కడ గంగా ఒడ్డున కూర్చొని, రాయల్సీమా నుంచి వచ్చిన నేను ఒక్క విషయం గ్రహించాను: పాఠ్యపుస్తకాలు భాబర్-తరాయ్ శ్రేణులను హిమాలయ పర్వతపాదాలకు మాత్రమే కట్టిపడేస్తాయి, కానీ ఇక్కడ యమునా ఒడ్డున కూడా ఈ విభజనను చూడగలము. నది మారుతూ ఉండటమే ఈ భూముల రూపురేఖలు.

అది అమెరికాలోని కఠినమైన కంప్యూటర్ విషయం, మరి మా అన్నయ్య కొడుకు చదివేది ఎల్లప్పుడూ కష్టమేనని. దానికి గో భాష ఎంచుకున్నారు ఎందుకంటే, ఫ్యాక్టరీ లైనులా ఒకేసారి పలు పనులు నడపడానికి అనువుగా ఉంటుంది. నా బాల్కనీలో కూర్చొని ఆలోచిస్తే, ఇంత సమయం పెట్టే విద్య వాడికి ఉద్యోగం తప్పనిసరి కావాలి, లేకపోతే నా మరిమేనకు కాలేజీ సామెతలే చెప్పక్కర వస్తుంది.

కొంచెం పెరిగాక ఆడపిల్లలకి ఇంటి బాధ్యతలు పెరుగుతాయి. ఆటల సమయం మీద కూడా కాస్త కర్చు వస్తే, అది మొదట తగ్గిపోతుంది. మా అత్తయ్యోడు పాఠశాలలో బాలికల క్రీడా టీములో ఉండేది, కానీ పదో తరగతి తర్వాత ఆపేశారు – ఆ వేళలో సైకిల్, యూనిఫారం, సాఫ్ట్ బాల్ కొనడానికి ఇంటి ఆర్థిక స్థితి సరిపడలేదు. ఇప్పుడు ఆమె కళ్ళలో ఆ నిరాశ నాకు కనిపిస్తుంది, మా బందేకు కళ్ళలో కూడా ఆ భయం ఉంటుంది.

జర్మనీకి వెళ్ళడానికి APS సర్టిఫికేట్ చాలా ముఖ్యం, కానీ దాని ప్రక్రియ చాలా సమయం తీసుకుంటుంది. నేను ఆ సమయానికి ఎదురుచూడలేక వెనక్కి తీసుకున్నాను. ఇప్పుడు మా వూరి మామిడి తోటలో, రాత్రి గాలిలో ఆకులు కదిలే శబ్దం వింటూ కూర్చున్నాను. ఆ ఫీజుల పొదుపు ఇప్పుడు నా మేనకోడలి కళాశాల కోసం.

అది ఎలా సరి చేయబడుతుందో నాకు తెలియదు. కానీ మీరు 'అత్యంత ప్రాణహాని' అన్నప్పుడు, అది మంచుపై ఆధారపడే ప్రదేశం కాదు, మనిషి మనసు మీద ఆధారపడే ప్రదేశం అని నా అనుభవం. ఫ్యాక్టరీలో ఇరవై ఏళ్లు, యంత్రం దగ్గరే నిశ్శబ్దంగా నిలబడ్డాను; ప్రమాదం ఎప్పుడొస్తుందో తెలిసిన చోటు, ధైర్యం కరిగిపోయే చోటు మారుతుంది. నా వంటివాడికి, ముడిలో ఉన్న త్రాడు కంటే, వెనకాలున్న ఊపిరి ఎలా తెగిపోతుందో అనే భయమే ఎక్కువ.

చాలా విలువైన పదవులు లభిస్తాయి, ముఖ్యంగా బయోప్రాసెసింగ్ లో. కానీ నా IIT బ్యాచ్లో మూడో వంతు మంది మెడికల్ స్కూల్ లేదా MBA కి మారిపోయారు. పరిశ్రమలో నిజమైన పరిశోధన చేయడానికి సంయమనం కావాలి. నేను ఫ్యాక్టరీ ఫ్లోర్ మీద ఇరవై సంవత్సరాలు పని చేసిన వ్యక్తిని. ఇక్కడ, నా మేనకోడలి కళ్ళలో కూడా కళాశాల కోసం ఆ ఆశ నేను చూస్తాను. ఆ పొడుగుపాటి రాత్రులు మరియు ప్రయోగశాలలో ఒంటరితనం అనేది పుస్తకాలు చెప్పేదానికంటే ఎక్కువ.

హఫ్తా అనేది వారానికి ఒకసారి చెల్లించే "రక్షణ ఫీజు". దీన్ని స్థానిక రాజకీయ పార్టీల యొక్క యువక విభాగం వారు సేకరిస్తారు. ఆ చట్టం మాకు పర్మిట్ ఇస్తే కూడా, నా బైక్ మీద వచ్చే వారం నాలుగు రోజులూ మిర్చి బజ్జీలు విక్రయించే ఎడ్లబంద్ రోడ్ దగ్గర, నేను ఇప్పటికీ శుక్రవారం నాడు అదే ఐదు నోట్లు ఇవ్వాలి... లేకుంటే "అప్ఘర్" జరుగుతుంది.

మొక్కల్లో ఈ bryophytes, వీటి శుక్రకణాలు చలనశీలంగా ఉంటాయి. అవి నీటి మీదుగా ఈదుకుంటూ అండం వద్దకు చేరుతాయి. అందుకే వీటికి ప్రత్యక్షంగా నీరు కావాలి. ఈ చక్రాలు రాత్రంతా నా గదిలో పుస్తకం ముక్కలుగా కనిపిస్తాయి, ఫ్యాక్టరీ షిఫ్టుల మధ్య నిద్రలేచిన స్మృతుల్లా నీటి వెంట వెళ్లే జీవం.

అసలు చేత్తో మార్చాలంటే, మొదట దశాంశ సంఖ్యను రెండుతో భాగిస్తూ శేషాలు కింద నుంచి పైకి చదవాలి బైనరీకి. హెక్స్ కోసం, ముందు బైనరీని 4 బిట్ల గుంపులుగా కట్టి, ప్రతిదాన్ని ఒక హెక్స్ అంకెగా మార్చండి. రెండు యొక్క పూరకం లో చాలామంది ఎడమవైపు బిట్‌ను సైన్ బిట్ గా గుర్తించకుండా తప్పు చేస్తారు – అది మనం మొత్తం సంఖ్యను ఎలా చూస్తామో నిర్ణయిస్తుంది. నా చిన్న ఆల్టిమీటర్ సర్క్యూట్ బిల్డ్ చేస్తున్నప్పుడు, ఈ మార్పిడులు రోజూ చేత్తో చేస్తున్నాను,

ఈ జీవులు మన ఔషధ పరిశోధనలో సులభమైన, వేగవంతమైన మార్గాలు. కానీ మొక్క, పురుగు, చేపలలో కనబడిన వైద్య పద్ధతులు మానవ శరీరంలో చాలాసార్లు నిరాశ పడిస్తాయి. నా ఇరవై సంవత్సరాల పరిశ్రమ అనుభవం చెప్పింది ఇదే: ఫ్యాక్టరీ లో మెషీన్ ఎలా పని చేస్తుందో తెలిసినా, బాల్కనీ లో వచ్చే గాలి ఎలా అనుభూతి ఇస్తుందో అనుకూల పరీక్షలో కనీసం చెప్పలేము.

ఆ ప్రశ్నకు సివిల్ ఇంజినీరింగ్ పుస్తకాల్లో జవాబు ఉంటుంది, కానీ నిజమైన జవాబు మట్టి మరియు దుమ్ములో ఉంటుంది. రోడ్లు డిజైన్ చేయడం, IRC కోడ్లు – ఇవన్నీ కాగితంపై చక్కగా ఉంటాయి, కానీ సైట్లో పని మాత్రం శరీరాన్ని కరిగించేది. నా మోకాలి గాయం తర్వాత, మరో ఇరవై సంవత్సరాలు అక్కడే ఉండాలనే భయం వేసేసింది. అందుకే నేను ఈ బాల్కనీ మరియు కంప్యూటర్ స్క్రీన్ వైపు మారిపోయాను.

రీసర్చ్ చెప్పేది, ఒంటరితనం వయస్సు మీద మానసిక ఆరోగ్యాన్ని బలహీనపరుస్తుంది అని. నిజానికి, దగ్గర్లో ఉండేవాళ్ళ సాంగత్యమే మందు. కానీ నాకు ఇక్కడ సీనియర్ లివింగ్లో, చుట్టూ మనుషులు ఉన్నా, ఆ నిశ్శబ్ద సాయంత్రపు గాలి లేకుండా ఏదీ పని చేయదు. నా బాల్కనీలో కూర్చొని, ఆరాము వస్తే, మనసులోని ఖాళీ కొంచెం తగ్గినట్టుంది.

నిజమైన మొదటి రచయిత అంతర్ దృష్టి మరియు శ్రమ ఉన్నవారు, కానీ కాగితాలు మీద తరచుగా సీనియర్ పేరు ముందు వస్తుంది. పేరు పెట్టబడనందుకు ఫిర్యాదు చేస్తే, మీ గొంతు ఎప్పుడూ వినబడదు – అది ఫ్యాక్టరీలో ఉన్నప్పుడు నేర్చుకున్న విషయం. కాబట్టి నా మేనకోడలి కోసం, నేను నా పేరు ఉన్న ప్రతి పేపర్లో కరిస్పాండింగ్ ఆథర్గా ఉండేలా చూసుకుంటాను.

మన సారంగపాణి కథ రాసిన రోజు నుంచి రేడియో ఫ్యాన్ మూడు సార్లు నిశ్శబ్దంగా తిరిగింది. రాత్రి పదింటికి ఆఫీసర్ గారి ఎంపిక నోటిస్ చూస్తే, నా మొదటి ఫ్యాక్టరీ అప్రెంటిస్ పాస్ కూడా అంత సంతోషంగా లేదు.

ఈ తడి ముగ్గురం, బాల్కనీలో పెరిగే బీరకాయ చెట్టు చివర్లో కొత్త చేటు వచ్చింది. రాత్రి రేడియోలో గజల్ వినుకుంటూ, మన బ్లైండ్ క్రికెట్ టీం వరల్డ్ కప్ గుర్తుకు వస్తుంది – ఆ శబ్దం మీద, ఆ ఆశ మీద బంతిని అనుకున్నట్టు కొట్టే ఓపికు కూడా ఎంతో అద్భుతమైనది.

రాత్రి రేడియోలో పాత నుస్రత్ ఫతేహ్ అలీ ఖాన్ గజల్ వింటున్నా. ఈ మధ్య నా అన్నకాయ కుర్రాడికి టీవీలో రెస్లింగ్ చూసే అలవాటు పడింది... ఆ "బాడీ స్లామ్" శబ్దం వినగానే, మా పాత ఫ్యాన్ బ్లేడు కొడుతున్న చప్పుడు జ్ఞాపకం వస్తుంది. అది ఒక రకమైన కొట్లాట లాగానే.

ఇరుగు పొరుగు ఆంగ్ల కామెంటరీతో టీవీ పెట్టినా, నా పాత రేడియోలో హిందీ ఫీడ్ వేస్తే వేరే మ్యాచ్ నడుస్తుంది. కెమెరా దూరంగా ఉన్నప్పుడు కూడా, ఆ కొంచెం ఊర్పు వినిపించినట్టు... నిజమైన కథ ఆ శబ్దాల్లోనే ఉంటుంది.

ఈ రోజు మామిడి తోటలో వేప చెట్టు దగ్గర క్రికెట్ కామెంటరీ వింటున్నా. మా అన్నయ్య కొడుకు ఫ్యాన్ మరమ్మత్తు చేస్తున్నప్పుడు రేడియోలో పాత టెస్ట్ మ్యాచ్ వచ్చింది – ఆ శబ్దంలోనే ఎండమావి వాసన కూడా గుర్తుకు వచ్చింది.

చెన్నై టీమ్ నుంచి మా బావగారి కొడుకు వచ్చాడు, అతని షార్ట్కట్‌లు కొట్టే చెక్కర్లు చూస్తే ఓల్డ్‌ లాల్‌ బహదూర్ స్టేడియం జ్ఞాపకం వస్తుంది. మా గ్రౌండ్ ఎండలో కాలిన రాళ్లు, మామూలు కంటే ఎక్కువ బంకమట్టి. రేపు మ్యాచ్కి ఓ పాత ఫ్యాన్‌ మోటారు తీసుకెళ్లాలి, చలి గాలికి ఇంకా ఏదో చెయ్యాలి.