अरे, त्या 'XXX' फिल्म सिरीजचं काय सांगू? माझ्या शेजारच्या सलूनवाल्या रमेशने हिच्या DVD चा बॉक्स संपूर्ण दिवस लावून ठेवलाय, पण मी बघितलं की त्यातली सगळी गाणी पंच्याहतरीच्या पूर्वीची आहेत. माझ्या मुलीला इंजिनियरिंगचा अभ्यास करायला लॅपटॉप पाहिजे आहे, तिच्यासाठी हे चित्रपट म्हणजे फक्त वेळेचा अपव्यय. पण खरं सांगू, माझं जुनं सिलाई मशीन जेव्हा शांत दुपारी गुणगुणतं, तेव्हा मला हे हीरो-हिरॉइनपेक्षा जास्त सुख मिळतं.

अरे, काल माझ्या शिलाई मशीनचा आवाज थांबवून मी शेजारच्या चहाच्या टपरीवर गेलो होतो. तिथं एक साडेबारा वर्षाचा पोरगा मोबाईलवर कुठलं तरी S8UL चं मॅच दाखवत होता — त्याचे डोळे चमकत होते. मी म्हटलं, "याचं मोठं होऊन इंजिनिअरिंगला जायचं स्वप्न आहे का?" पण तो म्हणाला, "ना गुरुजी, मला गेमिंगमध्येच करिअर करायचं आहे." आता मला काळजी वाटते — अशा स्वप्नांना कोणता डेटा साथ देतो, हे कोणी तपासलं का? माझ्या मुलीला लॅपटॉप घ्यायचा खर्च जमतोय, पण तिचं भविष्य हातातून निसटू नये म्हणून मी हिशेब बघतो.

अरे, माझ्या शिलाई मशीनच्या सुरात मला ही चेस आणि गेमिंगची गंमत कळते. माझी लेक म्हणते, शेजारच्या गावातल्या मुलांचे 'एस्पोर्ट्स'चे ग्रुप बनलेत, पण मी म्हणतो — प्रथम दहावीचा निकाल पाहू दे. बाजारात नव्या रेडीमेड दुकानाची क्रेझ वाढली तशी ही क्रेझ, पण कोणता पैसा खिशात थांबतो हे पाहणे महत्त्वाचे.

अरे, हे Commonwealth Games चं नाव आलं की माझ्या लक्षात येतं की माझी मुलगी श्रीनगरला इंजिनीअरिंगच्या परीक्षेसाठी गेली होती तेव्हा तिने सांगितलं होतं की खेड्यातल्या मुलींसाठी खेळाची सोय नसते. पण ह्या गोष्टीत मला मोठा प्रश्न असा की ज्यांच्या पोरींना रोज शाळेला जायला चप्पल नाही, त्यांच्यासाठी हे सगळं काय उपयोगाचं? माझ्या शिवण मशीनच्या आवाजात मी हिशोब लावतो — किती लोकांचं पोट भरेल ह्या खेळांमुळे, आणि कुणाचं रिकामं राहील.