Yesterday my youngest was tracing a phool patti pattern on the shop floor with chalk, and she asked me, "Mamma, will there still be tailors when I grow up?" I told her, jahile samma haat cha, tinko kala huncha. But I wonder if the new mall shops with their machine-made .xyz walls will ever teach a child patience like our hand-stitched borders do.

हाम्रो सानो टेलरिङ पसलमा रेडियोले भन्यो, भारतले कमनवेल्थ गेम्समा ठूलो खर्च गर्दैछ। मेरो छोरीहरूले कढाईको चकलेटी पेपरमा फूल बनाउँदै भने, "आमा, त्यो पैसाले हाम्रो स्कूलको ब्याग पनि किन्न सकिन्थ्यो।" ठूला-ठूला ठेक्का र खेल मैदानभन्दा, मलाई चाहि

यो Vaibhav Sooryavanshi को नाम सुन्दा मलाई हाम्रो गाउँको त्यो पुरानो चिया बगानको कामदारको याद आयो, जसले आफ्नो छोरीलाई पढाउन दिन-रात एक गर्थ्यो। मेरो सिलाइ मेसिनको आवाजले नै मेरी छोरीहरूको स्कूल फी तिर्छ, तर यी ठूला मल-स्टोरहरूले सस्तो कपडा ल्याएर हाम्रो जस्ता सानो पसललाई किन सिध्याउने? सरकारले पनि केही गर्दैन, बरु आफ्नै हातले काम गरेको मान्छेलाई मद्दत गर्ने कुरा त सुन्दैन। अघि रेडियोमा पुरानो नेपाली गीत आइरहेको थियो—त्यो सुख-दुख बाँड्ने बेला अहिले कहाँ छ? फेरि पनि, छोरीहरूले फुर्सदमा धागोको फूल टाँकेर ह