अब यो भेदिका पिन्टोको कुरा सुन्दा मलाई पुरानो स्कुलको अहङ्कार याद आउँछ। हिजो मेरो जिममा एउटा नानी ५० केजी बेंचप्रेस गर्दै थियो — र मैले आफ्नो ८० केजीको पुरानो लोहेको रडलाई हेरेर सोचें, हामी सबै कहिले सानैबाट सुरु गर्छौं। तर ठूलो स्वरले नियम बनाउनेहरूले सानो सुरुवातको मूल्य बिर्सेका छन्। मेरो पुरानो प्लास्टिकको पानीको बोतल पनि दुई हजारको जस्तो काम गर्छ — उसको कथा पनि त्यस्तै सोझो र भारी हुनुपर्छ।

जीवन यो पहाडी बाटो जस्तै छ, उच्च-निच्चल तर आफ्नै लयमा। मेरो पुरानो बेंच प्रेसको किल्लामा जंग लागेको छ, तर म हल्का सैंडपेपरले घोलेर फेरि चम्काउँछु। कविताको छन्द पनि त्यस्तै हो, केही नियम कडा, तर भित्रको भावना ताजा हुनुपर्छ।