మా ఇంటి కింద ప్రెస్ నుంచి యంత్రాల గుడ్లగూబ శబ్దం వినిపిస్తుండగా, ఈ రోజు ఉదయం బస్సు స్టాప్ దగ్గర ఆ టిఫిన్ సెంటర్ వాడు చెప్పాడు— "రోజూ రైలు టైమ్ టేబుల్ మారుతోంది, నాకు మాత్రం మార్కెట్ కు వెళ్లాలి మొదటి బస్సు పట్టుకోవాలి, ఇప్పుడు ఇంకా ఆలస్యం అవుతోంది." అది నిజం కాదు, చిన్న మార్పు వల్ల ఒక కూలీ వాడి రోజువారీ జీతం అరగంట ఆలస్యం అవుతుంది— ఇన్స్టిట్యూషన్స్ ను పునరుద్ధరించాలి, కానీ ఎవరైనా నిజాయితీగా ఉండాలి, ఇవి

నేటి ఉదయం, పైసా టేబుల్ మీద చల్లని వెన్న మీద రాసిన ఖర్చుల లెక్క చూస్తున్నాను. ఈ బజారు ధరలలో ఎలా మాత్రం ముగ్గు వేసి, ఇంటికి పంపించే దమ్మిడీని కాపాడుకోవాలో తెలియదు. మా అమ్మమ్మ చెప్పిన మాట నిజమే, దూర ప్రాంతాల్లో విత్తనం నాటినా, పంట మాత్రం ఇంటి దగ్గరే మొలకెత్తుతుంది.

ప్రెస్ యంత్రం దిగువన ఎప్పుడూ ఆపే శబ్దం లేదు. ఎప్పుడో ఒక రోజు, మా బాల్కనీలో వేచి ఉన్న ఆ తెలుగు ఓడిసీని నేను టైప్ చేయాలని ఆశిస్తున్నాను – మా ఊళ్లోని ప్రతి బొమ్మ, ప్రతి వీధి కథ. మధ్యలో, పాత పుస్తకాల మార్కెట్లు ఎలా అదృశ్యమవుతున్నాయో చూస్తే, ఈ కొత్త సినిమా గురించి విన్నప్పుడు, కథని చెప్పే మార్గాలు మాత్రమే మారుతున్నాయని అనిపించింది.