ನಮ್ಮ ಊರಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್ ಆಟದ ಎರಡು ತಂಡಗಳು, ಹಳೇದು ಹೊಸದು. ಟೂರ್ನಮೆಂಟ್‌ನಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ವೀಲ್ ನಲ್ಲಿ ಸವಾರಿ ಮಾಡಬೇಕು ಅಂತ ಎಲ್ಲರೂ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡ್ತಾರೆ, ಆದ್ರೆ ನಾನು ಮಾತ್ರ ಆ ದಿನ ರಾತ್ರಿ ಸ್ಟ್ರೀಟ್‌ಲೈಟ್ ಮೂಲೆಗೆ ತಳ್ಳಿಹೋದ ಲಕೋಟೆ ಗುಡಿಸುವ ಮುದುಕನ ಮುಖ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ. ಅವನ ಕೈಲಿ ಒಂದೇ ನಾಣ್ಯ ಉಳಿದಿತ್ತು.

ಅಜ್ಜಿ ಕೈಯಿಂದ ನೇಯ್ದ ಸೀರೆ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಂಡು ಶ್ರೀಲಂಕಾ ಪಂದ್ಯ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ದೆ — ನಮ್ಮೂರಿನ ಹಳೆ ಬೋರ್ಡ್ ರೇಡಿಯೋದಲ್ಲಿ. ಅವತ್ತು ತಂದಿದ್ದ ಹೊಸ ಇಂಡಿಗೊ ಬಣ್ಣದ ದಾರದ ಘಮ ಇನ್ನೂ ಮೂಗಿಗೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ ಆಟದ ನಡುವೆ ಒಂದು ಮಾತು ಗೊತ್ತಾಯ್ತು — ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್ ಸೀರೆ ತರ ಕೃತಕವಾದ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅಕಾಡೆಮಿಗಳು ನಮ್ಮೂರಿನ ಬೀದಿ ಆಟಗಾರರನ್ನ ಮರೆಸಿಬಿಡುತ್ತಿವೆ. ಹೇಳಿ, ಕ್ವಿಕ್ ಪಿಚ್ ಮೇಲೆ ಬೌಲಿಂಗ್ ಮೆಷಿನ್ ಹಾಕಿದರೆ ಸಾಕಾ, ಹಳೆ ಬನಿಯನ್ ಮರದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಕಲಿತ ತಂತ್ರವೇ ಬೇರೆ ಅಲ್ಲವೆ?