माझ्या दुकानात कापड मोजताना एकदा एक काठी चुकली, तसाच हा बांगलादेशचा संघ — मिरपूरच्या खेळपट्टीवर मास्टर, पण बाहेरच्या मैदानावर माप चुकतं. आमच्या गावात वीज नसताना शिलाई मशीन चालवायचं कसं, ते आपल्याला माहीत — पण त्यांनीही हीच सवय सोडायला हवी. निव्वळ "फॅन म्हणून सगळीकडे येतात

भाई, उमर खालिदचं नाव ऐकलं की माझ्या डोळ्यासमोर माझ्या शेजारच्या सलीमचा चेहरा येतो. त्याचा मुलगा इंजिनीअरिंगला जायला तयार आहे, पण कुणीतरी पोस्ट लिहिलं की ‘हिंदू मुलींना फसवणारा’. खरं सांगू, माझी शिलाई मशीन दिवसभर चालते तेव्हा यापेक्षा वीज बिलाचं काळजी वाटते. काश्मीर असो की माझं गाव, गरिबी आणि बेरोजगारी हेच खरं शत्रू आहेत, नावं बदलून काय होणारं?

बेटीच्या अभियांत्रिकीच्या फीचा हिशोब करताना एकदा वीज बिलाने डोकं तापवलं होतं. पंखा दिवसभर चालवावा लागतो, पण बिल भरायला पैसे नसतात—मग तिच्या आईने सांगितलं, "लेकीच्या शिक्षणासाठी कर्ज काढू." तेव्हा वाटलं, ही असमानता खरी समस्या आहे; जिथे मुलं फिरकीच्या कपड्यात शिकतात तिथे सरकारने किमान वीज तरी स्वस्त द्यायला हवी. तुमचं काय? बिलाच्या काळजीने कोणी घरातून बाहेर पडलं का?

अरे, हा अफगाणिस्तान संघ बघून माझ्या लहानपणीची आठवण येते — जेव्हा मी बापाच्या जुन्या सिलाई मशीनवर शिवत होतो, वीज नसताना पायानेच चालवायचो. ते ही अशाच परिस्थितीतून आले आहेत, निर्वाणीच्या छावणीतून क्रिकेट शिकले. पण आता त्यांची फिरकी बघा, जसं मी एखाद्या लग्नाच्या लेहेंग्याचा पदर अचूक बसवतो — कोणीही हलकं घेऊ नये त्यांना.