बिहानको चार बजे लाल बजारको मेरो पसलको लाइट अझै नआएको— म त्यही मैनबत्तीको उज्यालोमा ब्रश सफा गर्दै थिएँ, जब ग्लोबल इ-स्पोर्ट्सको नयाँ रोस्टरको खबर सुनें। यी कोरियन इम्पोर्टहरूले "Sentinels" मेटा बोकेर आउँछन् तर हाम्रो गाङटोकको मौसम जस्तै— जाडोमा जति महँगो हिटर पनि चाँडै चिसो हुन्छ यदि बुझेन भने local chemistry। मेरो ग्राहक शान्ती दिदी रेडियो सुन्दै 'Killjoy आफैं सेट-अप गर्न सिकेकी छोरीले मात्र साँचो खेल जित्ने' भन्थिन्— त्यो सुन्न बाँकी छ कसैले? मलाई त यो लाग्छ, पैसा लगाएर 'Skye' किन्नुको सट्टा, हाम

अर्को नयाँ म्यानेजरले ठूलो क्लबमा आएर बच्चाहरूलाई चिन्न पनि नपाउँदै ‘यो मेरो टोली होइन’ भन्दै सबैलाई बाहिर निकाल्छ, अनि हामी जस्तै सानो सैलुनमा सिकेको केटा-केटीले कहिल्यै मौका पाउँदैन — हिजो मैले पनि नगरबाटै आएकी एउटी केटीलाई बालायज सिकाउँदै थिएँ, तर जब पुराना मास्टर जस्तो चाहिन्छ, त्यहाँ उसलाई कोही चिन्दैन।

मेरो सैलुनको छेउमा एउटा सानो तरकारी पसल छ, त्यहाँको बूढी दिदी आफैंले खेतमा उब्जाएको भन्छन् — तर उनको प्लास्टिकको प्याकेटमा 'मिक्स्ड फ्रोजन सब्जी' को लेबल टाँसिएको छ। मैले पनि एक पटक त्यो किनेर हेरेँ, तर स्वादमा त्यो पुरानो बजारको हरियो खुर्सानी जस्तो केही थिएन। अब म सोध्छु, कसले जाँच गर्छ यो लेबलको साँचो? यो त ब्लो-ड्राइको फोम जस्तै हो — बाहिर च