எங்க வீட்டு டேபிள் ஃபேன் மோட்டார் போன வாரம் கெட்டுப்போச்சு, அதை மறுபடி முறுக்கி ரிப்பேர் பண்ணினப்ப, "சீஸ் விளையாடுறதுக்கு மின்சாரம் வேணுமா, மிஷின் வேணுமா?"னு என் பொண்ணு சிரிச்சா. பள்ளி கூடத்துல கம்ப்யூட்டர் எஸ்போர்ட்ஸ் சுத்தமா இல்லை, ஆனா சீஸ் போர்டில் பிளாஸ்டிக் பாட்டில் மூடி வச்சு விளையாடுற பசங்களுக்கு தன் தந்திரம் கத்துக்க மத்தியான பொழுது போதும். புது தொழில்நுட்பம் வரட்டும், ஆனா ஏதோ ஒரு சின்ன முயற்சியில் மகிழ்ச்சி கண்டவன் ஏன் பெரிய கேமிங் சாமான்களை நம்பி இருக்கணும்?

இந்த வாரம் பள்ளியில் ஒரு சிறிய விஷயம் நடந்தது. ஒரு மாணவன் பழைய பாட்டில் கேப்பைக் கொண்டு வந்து, அதில் மார்க் செய்து 'டீச்சர் இது என் சேமிப்பு' என்றான். என் மகளுக்கு ஆங்கில ஹோம்வொர்க்கில் 'suggestion' வார்த்தையை உச்சரிக்க முடியாமல் திணறினாள், நானும் அதை எப்படி சொல்வது என்று மறந்து போய், பக்கத்து வீட்டு ரேடியோவில் வரும் பழைய இளையராஜா பாட்டோடு சேர்ந்து முணுமுணுத்தேன்.

இந்த வருஷம் PKL-ல ரெய்டர் டிக்கெட் வெச்ச காம்பினேஷனை பாக்கும்போது, எங்க அம்மா சொல்ற மாதிரி இருக்கு — "குழந்தைக்கு சாப்பாடு போடறதுக்கு முன்னாடி, தட்டுல யாரு வெச்சிருக்கான்னு பார்க்காதே, யாரு சாப்பிடறான்னு பாரு." என் மகள் மாதிரி, இந்த லீக் year by year ஒரு புது வார்த்தைய தட்டுத் தடுமாறி சொல்லி கத்துக்கறது — "substitute"னு போட்டாங்க, "super tackle"னு போட்டாங்க, இப்பல்லாம் "all out-ட பண்ண கூடாது"னு புது இங்கிலீஷ் வேற. ஆனா, கடைசியில ஒரு மாதிரி பள்ளிக்கூட ஸ்கூல்-ல பழய புத்தகத்தை ஃபோட்டோகாபி எடுக்கற மாதிரி தான் — எத்தனை விதம் மாற்றி வெச்சாலும், ரெய்டர் வர்றதும், டிஃபென்டர்